Του Στάθη Γ. Αραποστάθη
Στις 27 Νοεμβρίου 2025, στο νοσοκομείο Άγιοι Ανάργυροι της Κηφισιάς, απεβίωσε ο πολυαγαπημένος μου πατέρας. Στους πρώτους μήνες της απώλειας, υπάρχει το σοκ, όσο και να σου έλεγαν όλοι ότι θα συμβεί. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το πολυπίστευα ότι θα συμβεί τόσο νωρίς, όταν ήμουν μόλις 41, χωρίς ακόμη να έχει δει εγγόνι από εμένα, αλλά μόνο από την κόρη του.
Υπάρχει ακόμα ο θόρυβος, οι άνθρωποι που πρέπει να ενημερώνονται, οι υποχρεώσεις, η κηδεία, η προσπάθεια της καθημερινότητας να σε επαναφέρει σε μία κατάσταση τύπου «σαν να μην έγινε τίποτα» με όλα εκείνα που σε κρατούν απασχολημένο να τρέχουν, ενώ μέσα σου προσπαθείς ακόμη να καταλάβεις τι συνέβη, κι ενώ είναι έντονη η δύναμη της συνήθειας που σε κάνει να μην μπορείς να συνηθίσεις εύκολα στο μη αναστρέψιμο γεγονός της απώλειας.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αισθάνθηκα την ανάγκη να τον αναφέρω, εδώ στο blog Γεωγράφος.gr, για να υπάρχει κι ένα διαδικτυακό αποτύπωμα του απίστευτου αυτού ανθρώπου.
Ο Γεώργιος Αραποστάθης του Ευσταθίου, γιατρός, μαιευτήρας και χειρούργος, ήταν εξαιρετικός πατέρας και πάντοτε ήταν μαζί μου σε κάθε βήμα. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 79 ετών, 11 μηνών και 27 ημερών, περίπου 15 χρόνια νεότερος από ότι ο πατέρας του. Ήταν ένας άνθρωπος που η περιγραφή ή ο χαρακτηρισμός του δεν χωράνε σε λίγες γραμμές και του οποίου η απουσία δεν μπορεί να περιγραφεί απλώς με μια ημερομηνία γέννησης και μια ημερομηνία θανάτου. Βαθύτατα οικογενειάρχης, με ιδιαίτερη αγάπη για τη σύζυγο και τα παιδιά του.
Αξίζει να αναφερθεί ότι μαζί με τον πατέρα μου, την ίδια χρονική περίοδο, έφυγαν και άλλοι συγγενείς, και συγκεκριμένα ο Λευτέρης Βροχίδης, θείος μου και έμπορος· ο Πέτρος Γέμτος, θείος μου και καθηγητής πανεπιστημίου· και η Αγγελική Καρταλίδου, θεία μου και νοικοκυρά, σαν να διάλεξαν(;) να φύγουν όλοι μαζί.
Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι. Τέσσερις διαφορετικές ζωές, με διαφορετικές διαδρομές και σχέσεις με τους γύρω τους, έφυγαν στους τελευταίους μήνες του 2025.
Ίσως γι’ αυτό αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές. Όχι για να κάνω έναν τυπικό απολογισμό θανάτων, αλλά για να τους δώσω, έστω και με αυτόν τον μικρό τρόπο, μια δημόσια θέση στη μνήμη.
Ο θάνατος βλέπετε δεν κοινωνικοποιείται συχνά από τους ανθρώπους, γίνεται πολλές φορές μια ιδιωτική υπόθεση. Κλείνεται μέσα σε ένα σπίτι, σε μια οικογένεια, σε λίγους ανθρώπους που πενθούν και οι οποίοι βεβαίως δεν είναι υποχρεωμένοι να διαμοιράζονται τα συναισθήματά τους με όλους. Όμως οι άνθρωποι που πεθαίνουν δεν υπήρξαν μόνο μέσα στην οικογένειά τους. Υπήρξαν στην κοινωνία, στη δουλειά τους, στις φιλίες τους, στις σχέσεις τους, στις μικρές και μεγάλες ιστορίες των άλλων.
Και ίσως τους αξίζει το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε: να πούμε τα ονόματά τους.
Λευτέρης Βροχίδης, έμπορος και θείος
Πέτρος Γέμτος, καθηγητής πανεπιστημίου και θείος
Αγγελική Καρταλίδου, οικιακά και θεία
Και ο πατέρας μου, Γεώργιος Αραποστάθης του Ευσταθίου, ο κύριος λόγος που αποφάσισα εγώ ο γιος του να γράψω αυτό το άρθρο.
Τέσσερις άνθρωποι που έφυγαν μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Ας μείνουν, λοιπόν, εδώ, γραμμένοι κάπου, ζωντανοί στη μνήμη μας.